Menschen und Sprache

Direkt zum Seiteninhalt

In Sandhatten dor givt dat Schosen, dat glöwst du nich.

Menschen und Sprache
Veröffentlicht von · 29 September 2019
Anna  un Markus wullen utn Hus. Lütsche Rundreis dör Mecklenborg Vopommern,  nevenbi de Dochter besöken. „Jan, kannst du de nächsten twee Weeken hier  be us son baeten oppassen?
Umt  Hus gohn, Post un Daagblatt rinn holen un in Höhnerhagen non rechten  seien? Vielleicht ok mol utmissen“? „Klor, mok eck, wies mi nur noch  juest wo eck allens finn“.
Annen  nächsden Dach, Jan al in Höhnerhagen, wull he wi em obdrogen wer, de  Höhner fodern. Dor snackt doch weck dach he. Wo kummt dat her? „ Ügo,  Ügo, wo häs di vesteeken“? Jan krok in dat Hok an de linke Siet. Dor  were numms to sehen, nur  Sabine twee lep em vor de Fööt.
Sabine  twee mutt eck hier düden, dat were een von de Höhner, wo Jan seck denn  Naam markt haar, as Markus em Dachs tofor de arbeiden  in Höhnerhagen  vertellde. Hugo de Hohn und Hedwich, een Henn, wer em ok noch int  Gedächniss bleben.

Sabine twee keek Jan un büxte ut no achtern in de Struukeck.    De  Snackere wer ok vorbi. „Mannomann, bin eck nu bregenklöterig“, dach  Jan, „dor hät doch grode een Fruunsminsch snackt“! Wiel dat nu still  wer, un blot noch de Höhner an snatern wern, gung Jan witer sin Gewarf  no, de Höhner to fodern.
Hugo,  dat wer de lütsche Hohn, markte furs, dat dor wat nich stimmte. As een  Ganter käm he op Jan to rennt. Flunken wiet utnanner un lut kreien. Wobi  dat kreien be em eher klung as gekrächs. „Hugo, du brugst mi nich  angriepen, eck bring di und dine Höhner wat to freten“. Hugo leet seck  nich beirren. Hugo sülms dach nur, „dat is nich Markus, un schon gornich  Anna, de Frömm is een Eierspitzboov, denn mutt eck verdrieben“. Jan har  noch Dusel, grod as Hugo em anjumpen wull, dor har he denn Fuddertroch  woller fartich. Hugo begrep de Laag, wen eener hier Foder herbroch, dann  kunn he kin Eierdiev weden. He leet sin Adrealin gau dörn Achtersten  rut un fung an to freten.
Nameddags  gung Jan nochmol no denn Höhnerhagen. Ditmol vonne anner Siet. Un dor  wer dat woller, dat Luud von Vörmeddag: „Ügo, Ügo hier bin eck, sök mich  doch!“. „Dammi noch mol, wer un wo sin se? Eck hör se doch sabbeln“.  Sabine twee wer woller nich wiet wech. Schnurstracks dreihte se seck  wech und fung furs an to picken. „Eck bin doch bregenklöterig“, sechste  Jan to sick sülms. Sabine twee kann doch nich snacken, dat ist doch een  Henn. Aver, dor häd een schnackt, akroot inn ehre Richt“. Sabine twee  dreihte seck um. „Du häs recht, eck bin een Henn un eck lech jeden Dag  mine Eier. Un eck kann een bitche ok snacken, so we ji Minschen. Häv  immer tohört, wenn Anna un Markus Miteenanner klönt hävt. Wat eck di nu  vertellt häv, dat geit numms wat an, behol dat for di“ „Dat glövt mi  sowieso Numms. Eck behol dat for mi. Eeen Fraag häv eck noch: Wieso  sechst du to Hugo immer Ügo“? „Dor givt dat een ganz eenfachen Bescheed  för. Mine Ollern kummmt ut Frankriek. Un du west doch, wie Franzosen  könnt keen „H“ utspreken.
As  Jan mi disse Doentje vertellte, häv eck em dat nich avnomen und bin  sülms no denn Höhnerhagen henlopen. Sabine twee käm uk furs an und  schimpde los:                    ” À la ferme    , vous  Sensationssécrivain. Obtenez votre du champ”. Dat het soveel wie:“  Rünner vonn Hoff du Sensationschrieber. Mok die vonnen Acker“. Nu glov  eck disse Schosen, hier innen Dörp givt dat Höhner, de snacken könt,  sogor französch.
Nadrag: De Noms vonne Hauptdarsteller sünd övereens. Dat französ-sche Gebabbel, wat Numms versteiht, häd Gugel rutsmeten.



Besucherzaehler
Gesamtaufrufe
Zurück zum Seiteninhalt